biografia e detajuar mozartit

Mozarti është më i madhi prej gjenive të muzikës në histori. Babai i tij, Leopold Mozart, asistent për mjeshtër kori dhe muzicient oborrtar te Princi-Kryepeshkop i Salzburgut, ishte ndër më të shquarit i muzikës në kohën e tij. Ai ishte autor i metodës më të mirë për improvizim-violinë shkruar në këtë periudhë të tij, dhe ishte një njeri me edukim të plotë dhe me karakter të pastër a sprovuar. Realizoi ndihmën e mundshme të birit të tij të jashtëzakonshëm, dhe gjithashtu me prirje të mëdha të vajzës së tij Maria Anna, 5 vjeçare Volfgang senior, ai dha gjithë energjinë e devotshme të tij dhe njohuritë për edukimin e tyre.

Volfgang që në moshë tre vjeçare dëshironte të shpenzonte gjysmë kohe në piano, hulumtimet, nga puna e tij madhështore, interavalet harmonike, dhe tashmë nuk ishte katër kur ai pranoi të hynte në sistemin trajnues të jatit të tij në improvizim për piano dhe në teorinë e muzikës, improvizonte mbrëmjeve kur shkruante notat. Improvizimi i tij në violinë vinte pjesërisht nga intuita, në një fakt ku ai demonstroi mahnitshëm babain e tij dhe kompaninë e artistëve, i stërvitur nga një fushëpamje e parë të pjesës së dytë të violinës në trio te instrumentave me tela. Ai nuk ishte akoma 5 vjeç kur i jati i tij e shkroi atë për të motivuar në piano me variacione, i cili vet e kishte kompozuar. Pra ishte korrekt si fëmijë që ai kishte dëshirë të kujtonte lartësinë e kumbimit të violinës që kishte dëgjuar mbrëmjeve përpara. Ndjeshmëria e tij ishte e tillë saqë zërat e ashpër ishin aq të dhimbshme për të, një shkulm ere e trumpetave pothuaj atij i shkaktonte përherë të fikët.

Voflgangu akoma nuk ishte tetë vjeç kur i jati i tij organizoi një turne koncerti me dy fëmijët e tij, vizituar Munih, Viena, dhe Presburg. Gjithkund performancat e tyre, posaçërisht djemtë, krijonin një mahnitje madhështore. Në 1763 Leopold Mozart vizitoi Parisin me madhërinë e tij, dhe mbeti në London të Prillit, ku ata mbeten deri në Korrik, 1764. Mbeten dhe kremtuan Privilegjitë Mbretërore dhe njerëzit e stacioneve të mëdha, Mozarti fëmijë, por pjesërisht Volfgangu, konsiderohej si muzikanti më i mahnitshëm në botë. Në rrugët e tyre për t'u kthyer në Salzburg ata vizituan Hagën dhe disa qyteza krerë të Francës dhe Zvicrës.

Përgjatë gjithë këtyre udhëtimeve, humbin mendjen dhe eksitohen nga incidenti për atje, Volfgangu krijoi një progres në gjithë valëzën e muzikës dhe të njohurive. Ai kompozoi vazhdueshëm dhe gati pothuaj dinte për gjithë format e instrumenteve. U kthye në shtëpi, ai me devotshmërinë e vetvetes dhe sfondit për mastër, dhe në mënyrë përfekte teknikonte në piano, violinë dhe organo. Pajtori i tij, Archbishop von Schlatterbach, skeptik në lidhje me arritjet e djalit si kompozitor, Volfgangu i zbuluar të pallati i tij, i ndaluar të komunikojë me tipin e tij, dhe i dhanë atij një tekst me pjesën e parë të oratorisë i përgatitur nga kryepeshkopi, që vinte muzikë. Pjesa e dytë dhe e tretë e punës së tij ishte kompozimi nga Michael Haydn dhe përkatësisht Anton Cajetan Adlgasser. Ishte publikuar në Salzburg më 1767, dhe ishte interpretuar përgjatë kreshmëve të mëdha në të njëjtin vit. Një vit më vonë, në moshën e dymbështjetë, Volfgang viziton sërish Viennën, dhe ishte me mandat për të shkruar një operë lëkurë bualli, La Finta Semplica, nga i cili Marco Coltellini pajis me libret. Intrigat e të gjitha llojeve, veçanërisht në pjesën e anëtarëve të orkestrës së teatrit, i cili synoi të luajë ndër drejtimin e 20 vjeç, ndryshe përandalonte ekzekutimet.

Pas kthyerjes në Salzburg , Volfgangu ishte i emëruar koncert mjeshtrish, në fillim pa kompenzim, por më vonë ishte lejuar të marr në muaj bursë prej 12 florina. Leopold Mozart, ndër pavlershmërinë e munguar të famës së Volfgangut, bëri çdo përpjekje të sigurojë prej atij një ofiq të gjerë e të përshtatshëm në fushën e Munihut dhe Viennës, dhe gjithahtu Firence, por nuk ia doli mbanë, ai përfundimisht vendosi të vizitojë Italinë, me një pasqyrë të pagës së atjeshme ku prestigji do marrë suksesin në atë qytet ku dhe karriera do ta ndjekë atë. Në Bolonja, ata bëhen të njohur me Padre Giambattista Martini (1706-1784), së shumti mësuan muzikant të asaj kohe. Ky mjshtër që vendosi teste mendimesh në shkruarjen kontrapuntale te Volfgangu, i cili më vonë reziston me lehtësi dhe plotëson aftësitë. Në Romë Mozarti i ri stërvit famën e tij bashkë me Allegri's Miserere për kor të dyfishtë, pas dëgjimit të performancës së tyre në javën e Shenjtë të së Mërkurës. Dëgjuan punën të përsëritet në ndjekjen e të Premtës, ai kishte por një minor i vogël bëri korrektimin e dorëshkrimit të tij. Pasi qenia krijoji Kalërimin e Mamuzës së Florinjtë, kremtuan, dhe brohoritën gjatë gjithë Italisë nga ata që kanë vlera arti dhe aristokratët e mëdhenj të botës që jetonin muzikant gjenial, Volfgangu u kthye në pozicionin e modestit në Salzburg. Prapëseprapë ai provoi të gjejë më shumë atmosfera të pëlqyeshme në Munih, Mannheim , Paris , dhe gjetkë, por pa sukses. Ai vazhdoi, përveç rastësisë ai vizitoi qytete të tjera të destinacuara për përçueshmëri të re pune, jetoi në Salzburg derisa në moshën 21 vjeçare, kur ai u largua për t'u vendosur me vendbanim të përhershëm në Vienna .